BLOG #1

DSC_9928

Gab en ik lopen als grap ‘zogenaamd’ de poort uit, en we faken onze exit.
Eerst loopt Gab vanaf de ingang van het terrein een stukje verder naar de poort, en daarna ik.
Het geeft ons rillingen als we ons bedenken dat we ooit de poort uit zullen lopen, snel lopen we terug richting de loods en vergeten we het gevoel.

Nog geen 2 weken later sta ik met al m’n spullen op diezelfde plek, maar dan nu met echte, loodzware, stappen richting de poort. De mannen dragen delen van mijn Utopia bed en ik loop hand in hand met Gab en Row richting de zwarte, nog zo ongeloofwaardige poort. Iedereen geef ik nog een knuffel, en ik zeg nog een laatste paar woorden tegen m’n toch wel 2e familie. Na zo’n lange tijd in Utopia besef je pas hoeveel deze mensen eigenlijk voor je betekenen en wat voor band je met ze opbouwt. Na 13 maanden kan ik zeggen dat ik ontzettend van deze personen ben gaan houden en van Utopia zelf. De plek en de kansen die je daar krijgt zijn waardevol, en moet een ieder die Utopia binnentreedt zeker met beide handen aanpakken. Utopia laat je jezelf tegenkomen en jezelf veranderen als je je hiervoor openstelt. De groei die ik tussen die hekken heb doorgemaakt heeft me zoveel goed gedaan. Ik heb geleerd van me af te bijten, op eigen benen te staan, te ondernemen, verder kijken dan dat je in eerste instantie doet, kalm blijven in situaties die stressvol zijn, genieten, leren vertrouwen in mensen en ik heb van mezelf leren houden zoals ik ben.

De eerste maanden waren zwaar en hierin ben ik mezelf misschien wel 100 keer tegengekomen.
Ik worstelde met onzekerheid, gemis, en het feit dat ik niet mezelf durfde te zijn.

Op dat punt heb ik besloten de boel om te draaien en eens voor mezelf te staan, voor wie ik nou eigenlijk ben.
En op het moment dat ik me omdraai om nog een laatste blik te werpen op het terrein waar ik 13 maanden heb mogen zijn, weet ik dat ik met een onwijs trots en opgeheven hoofd weer om kan draaien en dit hoofdstuk af kan sluiten met onwijs veel mooie herinneringen. Dit is iets wat je maar met een paar personen kunt delen, hoe ongelooflijk is dat.
Dit gevoel en deze ervaring had ik nooit willen missen, met tranen in mijn ogen geef ik iedereen een laatste knuffel en keer m’n rug naar Utopia. De poort sluit en ik hoor het slot.
Ik stort in tranen, en zie stiekem Ivan en Gab door een kleine gleuf van het hek kijken.
‘Niet huilen! Je gaat keihard rocken daarbuiten!’ Schreeuwen ze allebei.
Ik knik, en zeg ze dat ik van ze hou.
Beloofd is beloofd, ik zal keihard werken voor mijn passie, mijn Utopia buiten de poorten.

Nu precies een maand verder.
Alles is nog zo onwerkelijk, ik geniet onwijs van de vrijheid en tijd die ik heb om m’n doelen na te streven en te werken aan m’n fotografie, bedrijf, stichting, ontwerpen en nog zoveel meer. Het kan me allemaal niet snel genoeg gaan, maar beetje bij beetje wil het vormen aan gaan nemen. En word ik steeds enthousiaster over de dingen die ik op dit moment allemaal mag doen. Soms denk ik wel eens terug aan Utopia, niet met gemis maar met ontzettend veel geluk. Af en toe wil ik nog wel eens op de klok kijken of ik niet al naar de koeien had gemoeten, maar dat is gelukkig de enige ‘tik’ die ik eraan over heb gehouden. Ik ben 1 van de duizenden geweest die deze kans heeft gekregen, en ik gun iedereen zie zich er 100% voor in wil zetten net zo’n mooie reis. Nu ga ik verder en kijk ik met veel nieuwsgierigheid naar de toekomst.

Elke week schrijf ik een BLOG, en zullen jullie binnenkort ook af en toe een VLOG van me voorbij zien komen!
Hierin schrijf ik wat ik meemaak en welke nieuwe ontwikkelingen er in m’n leven voordoen.

Stiekem denk ik vandaag nog eventjes terug aan het moment dat ik nog eens een paar keer aan de bel slinger naast de brievenbus, voor ik definitief het terrein voor de laatste keer bekeek en de koetjes gedag heb gezegd.

Utopia je was fantastisch.
Ik vergeet je nooit meer, jij mij ook niet?

Liefs,
Naomi

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *